Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/3642 K.2025/2233

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- karşı davalı erkek vekilince kusur belirlemesi, asıl davanın reddi, karşı davanın kabulü, maddi tazminat ve kişisel ilişki yönlerinden; davalı- karşı davacı kadın vekilince ise kadın lehine manevi tazminata hükmedilmemesi ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasında görülen karşılıklı boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda taraflar eşit kusurlu kabul edilerek her iki davanın da kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine karar verilmiş hükmün taraflarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin tam kusurlu olup kadının ispatlanan bir kusurunun ise bulunmadığı belirtilerek kadının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile erkeğin davasının reddine, erkeğin maddi - manevi tazminat, kadının ise manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine,

kadın lehine maddi tazminata, ortak çocuk ile baba arasında yeniden kişisel ilişki tesisine, erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin sair istinaf istemlerinin ise esastan reddine karar verilmiş, hüküm yukarıda sınırlandırıldığı şekilde taraf vekillerince temyiz edimiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesini birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda ... sabahı evden ayrılan ve annesinin evine giden ve bir daha eve geri dönmeyerek evlilik birliğinin yükümlülüklerine aykırı davranan erkeğin tam kusurlu olduğu,

kadının ise ispatlanan bir kusurunun bulunmadığı kabul edilmiş ise de, erkeğe kusur olarak yüklenen evi terk etme vakıası yönünden ortada kadın tarafından açılmış terke dayalı boşanma bir davası bulunmadığı gibi fiili ayrılığın da tek başına boşanma sebebi olarak kabul edilemeyeceği dikkate alındığında bu vakıanın erkeğe kusur olarak yüklenmesi doğru olmamış, erkeğin birliğin sarsılmasına sebebiyet verecek başkaca bir kusurunun varlığı da kanıtlanamamıştır.

O halde somut olayda 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinde yer alan çekilmezlik ve temelden sarsılma unsuru gerçekleşmemiştir. Bu durumda, kadının boşanma davasının da reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu kadının davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.