Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/3675 K.2025/1362

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın vekili tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, erkek yararına hükmedilen tazminatlar, kendi tazminat taleplerinin reddi yönünden; davacı-davalı erkek vekili tarafından ise kadının davasının kabulü, zinaya dayalı davasının reddi, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut uyuşmazlıkta, Bölge Adliye Mahkemesince evlilik birliğinin sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda kadının, bilirkişi raporunda bahsedildiği şekilde, 27.02.2020 tarihinde rahim ağzından alınan hücre örneklemesinde HPV virüsünün 35 ve 52 tiplerinin pozitif olduğu ve yine bu örneklerde enfeksiyon olduğunun tespit edilmiş olmasına rağmen, kadın tarafından bu hastalığın, erkekten saklandığı, bunun başlı başına güven sarsıcı bir davranış olduğu, sonrasında da erkeğe üroloji, cildiye ve enfeksiyon hastalıkları bölümünde yapılan tetkikler sonucunda, cinsel temasla bulaşan hastalık tanısının konulduğu,

sonuç itibari ile güvene dayalı olan evlilik birliğinde, kadının bu hastalığını eşinden saklamış olmasının güven sarsıcı davranış olduğu, erkeğin de; birlik ihtiyaçlarını tam olarak karşılamadığı, kadını eve geliş gidiş ve sosyal ortamlara katılma noktasında baskı altında tuttuğu, kıskanç ve şüpheci tavırlar sergilediği kadının ağır;

erkeğin az kusurlu olduğuna karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden ve özellikle kadında bulunan hastalığın cinsel sadakatsizlik sonucu oluştuğunun da kanıtlanamaması dikkate alındığında Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Bu husus gözetilmeden yanılgılı kusur belirlemesi ve değerlendirme sonucu erkeğin az; kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda ikinci paragrafta açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren olaylarda taraflar eşit kusurlu olup eşit kusurlu eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilemez. Erkek yararına 4721 sayılı Türk Medeni kanunu'nun 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası koşulları somut olayda gerçekleşmemiştir. O halde erkeğin maddî ve manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.