Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/4019 K.2025/1658

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- davalı erkek vekili tarafından asıl davanın reddi, karşı ve birleşen davaların kabulü, kusur belirlemesi, aleyhe hükmedilen tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakaları ile tazminatlar ve velâyet yönünden, davalı- davacı kadın vekili tarafından ise kusur belirlemesi, tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakası ile tazminat miktarları ve birleşen dava kapsamındaki önlem nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle;

kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kısmen kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların birleşen dava kapsamındaki önlem nafakasına yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca "Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar" temyiz edilemez.

02.12.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 44 üncü maddesiyle 6100 sayılı Kanun’a eklenen Ek Madde 1 uyarınca temyiz parasal sınırlarının (6100 sayılı Kanun md. 341, 362) Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298 inci maddesine göre her yıl tespit ve ilan edilecek yeniden değerleme oranında artırılması öngörülmüştür. Karar tarihi itibariyle bu sınır 378.290,00 TL’dir. Somut olayda kadın yararına hükmedilen toplam nafaka miktarı aylık 1.750,00 TL olup yıllık 21.000,00 TL’dir.

Ayrıca kadın tarafından talep edilen tedbir nafakası aylık toplam 2.500,00 TL olduğundan, kadının reddedilen nafaka miktarı ise aylık toplam 750,00 TL olup yıllık 9.000,00 TL dir. Bu tutarlar temyiz parasal sınırının altında kaldığından, birleşen tedbir nafakası davası yönünden verilen karara ilişkin tarafların temyiz dilekçelerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2.Tarafların boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davacı- davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b)Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında, kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri nazara alınarak, kadın yararına daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.