Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/5013 K.2025/8150

Taraflar arasındaki davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda Mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından iştirak nafakası ve tazminatların miktarı, faizin başlangıç tarihi, kadın lehine nafaka takdir edilmemesi, vekâlet ücreti ile yargılama giderleri yönünden; davacı- karşı davalı erkek vekili tarafından ise duruşma istemli olarak erkeğin boşanma davası hakkında verilen "karar verilmesine yer olmadığına" yönelik hüküm, kusur belirlemesi,

kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve iştirak nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 15.09.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davalı- karşı davacı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1-Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle, davacı karşı davalı erkeğe yüklenen "porno sitesi işlettiği, ufak yaşta çocuk pornografik yayından dolayı ceza aldığı" şeklinde belirlenen eylemin suç tarihinin evlilik öncesi olduğu gibi bu eylemden dolayı erkeğe verilen ve kesinleşen ceza hakkında itiraz üzerine kovuşturmanın durdurulmasına karar verildiği,

bu sebeple bu vakıanın erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceği; ancak Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen güven sarsıcı davranan erkeğin yine de boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre tarafların sair paragraflar dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı- karşı davacı kadın 17.12.2014 tarihli dava dilekçesinde 1.000,000 USD maddî, 1.000,000 USD manevî tazminat talebinde bulunmuştur. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde kadın lehine 3.000,000 TL maddî, 5.000.000 TL manevî tazminata hükmedilmiştir. Kural olarak, "konusu para olan borç Ülke Parası ile ödenir. (Türk Borçlar Kanunu 99.madde) " hükmü gereğince Türk Lirası olarak hüküm kurulması doğru ise de davalı- karşı davacı kadının döviz cinsinden olan talebinin dava tarihi itibariyle Türk Lirası karşılığı belirlenip maddî ve manevî tazminat konusunda bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davalı- karşı davacı kadın, karşı dava dilekçesinde; dava tarihinden itibaren bir yıl için ve dava tarihinden itibaren beş yıl süreyle 10.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep etmiş, İlk Derece Mahkemesince, bu sürenin geçtiği belirtilerek kadının tedbir ve yoksulluk nafakası talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulmuştur. Yoksulluk nafakası tarafların boşanmalarına ilişkin kararın kesinleşme tarihinden itibaren hüküm ifade eder. Taraflar arasında görülen boşanma davalarına yönelik hükmün 21.03.2017 tarihinde kesinleştiği nazara alınarak, kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.