Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/5423 K.2025/2199

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, erkeğin davasının kabulü, reddedilen nafaka ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-karşı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Mahkemece, tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilerek asıl ve karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden 28.09.2019 tarihinde gerçekleşen olaylardan sonra tarafların kısa bir süre de olsa birlikte yaşamaya devam ettikleri ve her ikisinin de birbiri yönünden iddia ettikleri şiddet, hakaret ve intihara meyil gibi hususları hoş gördükleri değerlendirilmiş ise de bahse konu olaydan 5 gün sonra 03.10.2019 tarihinde eldeki davanın açıldığı, tarafların birbirini affettikleri değerlendirmesinin doğru olmadığı anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı yalnızca davalı-karşı davacı kadın vekilinin temyiz kanun yoluna başvurduğu, o gün yaşanan olaylardan kadının aleyhine olan intihara teşebbüs etme vakıaaının kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, tarafların Mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışları yanında davalı erkeğin ayrıca kadına fiziksel şiddet uyguladığı, bu haliyle erkeğe fiziksel şiddet kusurunun da eklenmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, davacı-karşı davalı erkeğin ağır, davalı -karşı davacı kadının az kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında mevcut ve beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir tazminat isteyebileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya sebebiyet vermiş olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevî tazminat isteyebileceği öngörülmüştür.

Yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, erkeğin kusurlu eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği anlaşılmıştır.

O halde, Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen "hakkaniyet kuralları" da dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3.Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir.

Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 176 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre, yoksulluk nafakasının toptan ve durumun gereklerine göre irat biçiminde ödenmesine karar verilebilir.Yoksulluk nafakasının toptan ya da irat biçiminde ödenebilmesine karar verilebilmesi için, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile ödeme gücü ve isteklerinin göz önünde bulundurulması gerektiği açıktır.

Boşanmaya sebep olan olaylarda kadının daha ağır kusurlu olmadığı sabit ise de Mahkemece yaptırılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasından kadının boşanmakla yoksulluğa düşüp düşmeyeceği anlaşılamamaktadır.

Bu durumda, tarafların ekonomik ve sosyal durumları göz önüne alınarak ve kadının boşanmakla yoksulluğa düşüp düşmeyeceği araştırılarak, yoksulluğa düştüğünün tespit edilmesi halinde tarafların ekonomik ve sosyal durumları, evlilikte geçen süre, yaşları ve ortak çocuklarının olmadığı hususları da nazara alınarak kadın yararına bir defaya mahsus olmak üzere toptan yoksulluk nafakası verilmesi hususu da değerlendirilmek suretiyle yoksulluk nafakasının esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.