Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/5756 K.2025/2318

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili tarafından davanın kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddi ile tedbir nafakası miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahekemsince erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine karar verilmiş, kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince hükmün gerekçesi ve boşanmanın fer'îleri yönünden kısmen kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir. Verilen karar yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesince evi terk ederek birlik yükümlülüklerini yerine getirmekten kaçınan kadının tam kusurlu olduğundan bahisle boşanma kararı verilmiş ise de davacı erkeğin terke dayalı boşanma davası da bulunmamaktadır. Bu sebeple kadına sırf evi terk ettiğinden bahisle kusur yüklenemez. Kadının başkaca kusurlu bir davranışı da ispat edilememiştir.

4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinde yer alan çekilmezlik ve temelden sarsılma unsuru erkeğin davasında gerçekleşmemiştir. Bu durumda erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile boşanma kararı verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.