Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/7162 K.2025/3285

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmemesi yönünden; davalı erkek vekili tarafından davanın tümü yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesine göre, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz.

Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde kadının gelir getirici bir işte çalışıyor olması nedeniyle yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş ise de, dosyanın tetkikinden tarafların 1994 yılında evlendikleri, kadının hastanede işçi olarak çalıştığı, 22.000,00 TL gelir elde ettiği, erkeğin ise. Gürcistan'da makine ustası olarak çalıştığı ve aylık gelirinin yaklaşık olarak 50.000,00 TL seviyesinde olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kadının yaşı, belirli bir mesleğinin bulunmaması, evlilikte geçen süre ve sonradan girdiği işin devamlılığı yönünde bir garantisinin bulunmaması ile taraflar arasındaki gelir eşitsizliği göz önüne alındığında kadının boşanma nedeniyle yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması karşısında, kadının yoksulluk nafakası talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi ile talebin reddine karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.