Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/8140 K.2025/4608

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından asıl davada açılan karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile ziynet alacağı davasının kabul edilen kısmı yönünden; davalı-davacı kadın vekili tarafından ise asıl ve karşı davanın kabulü,birleşen davada açılan karşı davanın reddi, kusur belirlemesi, hükmedilen yoksulluk ve iştirak nafakalarının miktarı ile reddedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle;

kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı kadın vekilinin tüm, davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanma yönünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşulu ile geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. Dosya kapsamından, ekonomik ve sosyal durum araştırma tutanağında kadının ev hanımı olduğu, davacı-davalı erkeğe ait evde oturduğu, bir aracının bulunduğunun tespit edildiği görülmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesince Uyap ortamına eklenen SGK bilgi evrakına göre ise kadının 2024 yılı Mayıs ayında özel bir şirkette çalışıyor olduğu anlaşılmaktadır.

Bu duruma göre Mahkemece, kadın hakkında tekrar ekonomik ve sosyal durum yönünden araştırma yapılarak kadının çalışıyor olup olmadığı, düzenli geliri olup olmadığı ve yoksulluğa düşüp düşmeyeceği tespit edilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şeklide karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.