Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/8245 K.2025/3497

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından kadının davasının reddi yönünden; davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından ise erkeğin davasının reddi yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince tarafların karşılıklı açtığı boşanma davası ile kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiş, kararın her iki tarafça istinafı üzerine incelemeyi yapan Bölge Adliye Mahkemesince ziynet alacağının tefrikine, bu hususa yönelik istinaf talebinin tefrik edilen dosyada değerlendirilmesine, boşanma davalarına yönelik istinaf başvurusunun ise esastan reddine hükmedilmiştir. Karar, taraflarca boşanma davalarının reddi yönünden temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, tarafların 2018 tarihinde evlendiği, evliliğin başlangıcından itibaren kadının Varto ilçesinde, erkeğin ise Ankara'da ikamet ettiği, davacı-karşı davalı erkeğin birlik görevlerini yerine getirmediği, davalı karşı davacı kadının ise eşine hakaret içeren sözler söylediği, tarafların bir araya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve evliliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Taraflar dava açmakta haklıdır. Bu itibarla, her iki tarafın da boşanma davasının kabulü gerekirken hatalı değerlendirme ve yetersiz gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.