Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/8843 K.2025/6547

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat, reddedilen manevî tazminat talepleri ile velâyet yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasında.

İlk Derece Mahkemesince davalı-karşı davacı erkeğin, davacı- karşı davalı kadının ailesine karşı olumsuz tutum ve davranışı olduğu, bu baskı sebebiyle kadının ailesi ile yeteri kadar görüşemediği, davalı-karşı davacı erkeğin annesinin de davacı-karşı davalı kadın üzerinde baskı kurduğu ve zaman zaman sözlü şiddet uyguladığı, davalı-karşı davacı erkeğin bu duruma karşı sessiz kaldığı; davacı-karşı davalı kadının ise davalı-karşı davacı erkeğin iş kazası sebebiyle hastanede bulunduğu dönemde destek olmadığı, işşiz olduğu dönemlerde hakaret içeren sözler söylediği,

kadının kullandığı kabul edilen telefon numarası ile kadının iş arkadaşı ... tarafından kullanılan telefon numarası arasında çok sık ve günün birçok farklı saatinde görüşme ve mesajlaşma yapıldığı, bu görüşmeler davacı-karşı davalının sadakatsizliğini gösterir nitelikte olmasa dahi güven sarsıcı davranış niteliğinde olduğu, her iki tarafın evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve fiili ayrılığa sebebiyet verdiği, ancak davacı- karşı davalı kadının daha ağır kusuru, davalı- karşı davacı erkeğin daha az kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulü ile boşanma ve ferilerine karar verilmiştir.

Verilen karara karşı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü ve velâyet yönünden, davacı -karşı davalı kadın vekili tarafından ise katılma yoluyla kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, erkek lehine hükmedilen manevî tazminat, reddedilen maddî ve manevî tazminat talepleri ile Küçükçekmece'deki taşınmazın 1/2 hissesinin aidiyeti ve tesciline ilişkin talepleri hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar yönünden; istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı-karşı davacı erkeğin, davacı- karşı davalı kadının güven sarsıcı davranışta bulunduğuna ilişkin vakıaya dayanmamış olmasına rağmen bu vakıanın davacı-karşı davalı kadına kusur olarak yüklenmesinin doğru olmadığı, sonuçta davalı-karşı davacı erkeğin düzenli olarak çalışmadığı, çalıştığı zamanlarda da kazancını evine harcamadığı, borçları nedeniyle sürekli eve hacizler geldiği, borçların bir kısmını kadının ödemek zorunda kaldığı, taraflar arasında bu nedenle tartışmalar yaşandığı, erkeğin ailesi ile yeterince ilgilenmediği;

davacı-karşı davalı kadının da, erkeğin iş kazası sebebiyle hastanede bulunduğu dönemde destek olmadığı, erkeğe işsiz olduğu dönemlerde hakaret içeren sözler söylediği, böylece evlilik birliğinin sona ermesinde davacı-karşı davalı kadının az kusurlu, davalı-karşı davacı erkeğin ise ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile tarafların kusur tespitine yönelik istinaf talebinin kabulüne, gerçekleşen kusur durumuna göre de kadın lehine maddî ve manevî tazminata ve erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Karar davalı-karşı davacı erkek vekilince yukarıda belirtilen nedenlerle temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı-karşı davacı erkeğin, kadının güven sarsıcı davranışta bulunduğuna ilişkin kusur isnadı olmadığı değerlendirilerek kusur incelemesi yapılmış ise de; dosyanın incelenmesinde davalı-karşı davacı erkeğin asıl davaya cevap ve karşı dava dilekçesinde güven sarsıcı davranış vakıasına dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle iken Bölge Adliye Mahkemesince usulünce dayanılan bu vakıa yönünden de inceleme yapılarak tarafların kusurlarının hep birlikte değerlendirilmesi gerekirken hatalı gerekçe ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.