Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/9533 K.2025/1663

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından davanın reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı kadın tarafından açılan ziynet alacağı davasının yapılan yargılamasında İlk Derece Mahkemesince, davacı kadının açtığı ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiş, karara karşı davacı kadın tarafından istinaf yoluna başvurulmakla Bölge Adliye Mahkemesince kadının itirazının esastan reddine dair verilen karar davacı kadın tarafından yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir.

Yapılan inceleme ve toplanan delillerden her ne kadar İlk Derece Mahkemesince tanıkların, ziynetlerin davalı tarafından alındığına ilişkin görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığı, dinlenilen tüm tanıkların dava konusu ziynetlere ilişkin bilgisinin taraflardan duyuma dayalı olduğu gözetilerek davacı tarafın çekişmeli olarak ileri sürdüğü ziynetlerin davalı tarafından evliliğin üçüncü gününde alındığı vakıasının dosya kapsamındaki tanık beyanı ve başka bir delille ispat edilemediğine kanaat edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de tanıklardan özellikle Rıdvan ve Zafer'in beyanlarının tetkikinden erkeğin kadına ait takıları

iş kurmak maksadıyla kadından aldığı ve iade etmediği anlaşılmaktadır. Buna göre ispatlanan ziynet alacağı yönünden davanın kabulü gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.