Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/9608 K.2025/6716

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, karşı ve birleşen davanın kabulü, kadın ve çocuklar için kabul edilen nafakalar, kabul edilen tazminatlar, reddedilen tazminatlar ve velâyet yönünden temyiz edilmiş olup, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı- davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince erkeğe ve ailesine saygısızlık yapan, ev işleri ile ilgilenmeyen davalı-davacı kadının az kusurlu, kadına hakaret eden, tehditte bulunan, fiziksel şiddet uygulayan, ayrı konut açma talebini karşılamayan davacı-davalı erkeğin ağır kusurlu olduğuna hükmedilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince tarafların tespit edilen kusurlarının yerinde olduğu kabul edilerek, tazminat miktarları yönünden kadının istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiş, bu karara karşı erkek vekilince temyiz talebinde bulunulmuştur. İlk Derece Mahkemesince kadına yüklenen kusurlu davranışlar kadın tarafından temyize başvurulmamak suretiyle kesinleşmiştir.

Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince, telefon kayıtlarında kadın eşin A.

Y. isimli kişi ile sık sık görüşme gerçekleştirerek, birden fazla telefon hattı kullanarak, güven sarsıcı davranışta bulunduğu anlaşılmışsa da bizzat erkek eşin dava dilekçesindeki ve soruşturma kapsamında alınan ifadesindeki beyanlarıyla bu hususu öğrendikten sonra 2019 yılı Kasım ayında Sinop ilindeki konuttan Ordu ilindeki ailesinin evine taşındıkları, evliliğin bir süre daha devam ettiği, af kapsamında kaldığı gerekçesi ile kadın eşe bu eylem kusur olarak yüklenmemiş, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğundan bahisle karar verilmiş ise de;

dosya arasına alınan davacı-davalı erkeğin dava dilekçesinde celbini talep ettiği kadın eşe ait numaraların iletişim kayıtlarının 13.09.2019-24.01.2020 tarihleri arası incelenmesinde; kadın eş adına kayıtlı .... 28 46 ile biten hat ile A.Y. adına kayıtlı ....

00 18 ile biten hat arasında en son 13.12.2019 tarihinde olmak üzere toplam 356 sms, arama aranma kaydı bulunduğu, erkeğin güven sarsıcı davranış eylemini öğrendikten sonra tarafların Sinop'tan Ordu'ya 2019 yılı Kasım ayında taşındıkları, görüşme kayıtlarından kadının bundan sonrasında da en son 13.12.2019 tarihine kadar A.Y.

İle telefonda görüşmeye devam ettiği, erkeğin bu sonraki devam eden görüşmelerden haberdar olduğunun ispatlanamadığı, en son fiili ayrığın ise 13.01.2020 tarihinde olduğu anlaşılmakla bu vakıanın af kapsamında değerlendirilemeyeceğinin kabulü gerekir. Yapılan yargılama ve toplanan deliller ve özellikle dosya arasına alınan telefon dökümlerine göre, kadının kabul edilen kusurlu davranışlarının yanında, güven sarsıcı davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken Mahkemece tarafların kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurları da hep birlikte değerlendirildiğinde tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı-davalı erkeğin ağır, davalı-davacı kadının az kusurulu olduğunun kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda ikinci paragrafta açıklandığı üzere, tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit derecede kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu maddî ve manevî tazminata hükmedilebilmesi için tazminat yükümlüsünün kusurlu, tazminat talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre daha az kusurlu olması gerekir. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemez. Hal böyle iken Bölge Adliye Mahkemesince hatalı değerlendirme ile erkeğin kadına nazaran ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine göre kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.