Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/9723 K.2025/192

Taraflar arasındaki boşanma, tedbir nafakası ile tedbiren velâyet davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının reddine, kadının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı- davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı- davalı erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmiş, boşanma davasının sebebi itibariyle alınan sağlık kurulu raporunun dinlenen tanık beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde yeterli olmadığı gerekçesi ile hükmün bozulmasına, bozma sebebine göre de davacı- davalı erkeğin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davacı- davalı erkeğin birleşen boşanma davasının tefrikine, erkeğin asıl ve kadının birleşen davasının reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı kadın vekili tarafından kendi davasının reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

1.Davalı- davacı kadın vekilinin velâyet davası yönünden temyiz itirazının incelenmesinde;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Başka bir deyişle istinaf başvurusunun esastan reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu esastan reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karar davacı- davalı erkek vekili tarafından kendi davasının reddi ile tedbir nafakası yönünden istinaf edilmiş, başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu karara karşı da yine sadece davacı- davalı erkek vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur. Dolayısıyla davalı- davacı kadın vekilince istinaf edilmeyerek geçici velâyet talebinin reddi kararı onun yönünden kesinleşmiş olup davalı- davacı kadının İlk Derece Mahkemesinin ikinci kararını bu yönden temyiz etmede hukuki yararı yoktur. Bu nedenle davalı- davacı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin velâyet yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı- davacı kadın vekilinin tedbir nafakası davasına yönelik temyiz itirazının incelenmesinde; Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz yoluna başvurulamaz. Temyize konu edilen miktarın, kesinlik sınırının altında kalması hâlinde 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre talep edilen ve reddedilen ve temyize konu edilen tedbir nafakasının bir yıllık toplam miktarı İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Açıklanan nedenlerle davalı- davacı kadın vekilinin reddedilen tedbir nafakası davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.