Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/1962 K.2025/4650

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı anne vekili tarafından istinaftan vazgeçme dilekçesinin dikkate alınmaması yönünden, davalı-davacı baba vekili tarafından ise baba ve çocuk arasındaki kişisel ilişki günlerinin daraltılması, reddedilen kısım yönünden babaya vekalet ücreti verilmemesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı erkeğin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı-davalı annenin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı-davalı anne 18.08.2024 tarihinde katılma yolu ile istinaf dilekçesi ile; kişisel ilişki süreleri yönünden istinaf itirazında bulunmuş ancak 29.08.2024 tarihinde istinaftan vazgeçtiğini bildirir beyan dilekçesi vermiştir. İlk Derece Mahkemesince 16.09.2024 tarihli ek karar ile kesin sürede harcın tamamlanmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince annenin 29.08.2024 tarihli vazgeçme beyanı ve İlk Derece Mahkemesinin istinaf başvurusundan vazgeçmiş sayılması kararı dikkate alınmaksızın tarafların istinaf itirazları ayrı ayrı esastan reddedilerek anne aleyhine adli yardımdan faydalandırıldığından adli yardım kapsamında alınmayan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile 427,60 TL istinaf karar harcının tahsili ile Hazineye gelir kaydına karar verilmiştir.

Hüküm davalı- davacı anne tarafından yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir. Davacı- davalı annenin usulüne uygun şekilde istinaftan vazgeçme dilekçesi vermesine ve ayrıca İlk Derece Mahkemesince istinaf başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına karar verilmesine rağmen anne yönünden Bölge Adliye Mahkemesince istinaf incelemesi yapılması ve aleyhine harç ve yargılama giderine hükmedilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun`un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı- davalı anne yönünden esastan ret kararının ve kararın ikinci fıkrasının kaldırılmak suretiyle kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.