Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/2067 K.2025/6378

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı vekili tarafından tamamı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Somut olayda; dava babalığın tespiti davasıdır. TC Anayasasının 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince "Türk babanın veya Türk ananın çocuğu Türktür." Yine 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'nun 7 inci maddesine göre ”(1) Türkiye içinde veya dışında Türk vatandaşı ana veya babadan evlilik birliği içinde doğan çocuk Türk vatandaşıdır. (2) Türk vatandaşı ana ve yabancı babadan evlilik birliği dışında doğan çocuk Türk vatandaşıdır.

(3) Türk vatandaşı baba ve yabancı anadan evlilik birliği dışında doğan çocuk ise soy bağı kurulmasını sağlayan usul ve esasların yerine getirilmesi halinde Türk vatandaşlığını kazanır.” Babalık hükmü bir tespit hükmü olup soybağı düzenlenen çocuk esasında doğum anından bu yana Türk babanın çocuğu olduğu için Türk'tür. Mahkeme tarafından kurulan "tespit hükmü" var olan bu durumu tespit etmektedir.

MÖHUK md.16 gereğince çocuğun doğum anındaki milli hukuku Türk Hukuku olduğundan bu nedenle davaya Türk Hukuku'nun uygulanması gerekir. Ukrayna Hukuku'nun uygulanması doğru değildir. Ancak davanın kabulü sonucu itibariyle doğru olup Mahkemece, davanın kabulü ile davalı ...'ın küçük ...'ın babası olduğunun tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken "Ukrayna Medeni Kanunun 128. maddesi gereğince” ibaresinin yazılması doğru görülmemiştir.

Ne var ki anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, hükmün ve gerekçesinin düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HMK md. 370/2-4)