Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/294 K.2025/1496

Taraflar arasında görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davasında bozma sonrasında yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, tedbir nafakasına hükmedilmemesi, yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Temyizen incelenen kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, anlaşılmakla; davacı kadın vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı kadın tarafından evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak açılan boşanma davasının yapılan yargılaması neticesinde erkek tarafından önceki tarihte açılan boşanma davasında kadının tam kusurlu bulunarak tarafların boşanmalarına karar verildiği ve verilen bu kararın kesinleştiği gerekçesiyle boşanma konusunda açılan davanın kesin hüküm nedeniyle usulden reddine, kadının koşulları oluşmayan nafaka ve tazminat taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiş, kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08.02.2023 tarihi ve 2022/9285 Esas, 2023/490 Karar sayılı ilamı ile kadın tarafından açılan eldeki boşanma davasının, erkek tarafından önceki tarihte açılan boşanma davasında verilen hükmün kesinleşmesinden önce açıldığı,

davaların İlk Derece Mahkemesince sehven birleştirilmemiş olmasının tarafların kusur durumlarının beraber tartışılmasına engel teşkil etmeyeceği, ilk davada yapılan kusur değerlendirmesinin kesin hüküm oluşturmayacağı, tarafların kusur durumlarının deliller toplanarak belirlenmesi gerektiği ve tarafların kusur durumlarına göre kadının feri talepleri hakkında bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının tespitine, kadının maddi ve manevi tazminat talepleri ile yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı kadın vekili tarafından yukarıda gösterilen şekilde temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesine göre, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz.

Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde kadının gelir getirici bir işte çalışıyor olması nedeniyle yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş ise de, dosyanın tetkikinden tarafların 1990 yılında evlendikleri, kadının evlilik birliği sürecinde gelir getirici bir işte çalışmadığı, erkek tarafından açılan ilk dava sürecinde çalışmaya başladığı ve asgari ücret seviyesinde gelir elde ettiği anlaşılmaktadır.

Tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kadının yaşı, belirli bir mesleğinin bulunmaması, evlilikte geçen süre ve sonradan girdiği işin devamlılığı yönünde bir garantisinin bulunmaması ile asgari ücretin kendisini yoksulluktan kurtarmayacağı göz önüne alındığında kadının boşanma nedeniyle yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması karşısında, kadının yoksulluk nafakası talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi ile talebin reddine karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.