Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/3444 K.2025/11676

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine takdir edilen yoksulluk nafakası yönünden; davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından ise asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, velâyet yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle, davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenen "erkeğin annesinin, tarafların evliliklerine olan aşırı müdahalesine erkeğin engel olmadığı ve kadının yakın akrabalarının ziyaretine dahi engel olduğu" vakıalarının bu yönde görgüye dayalı tanık beyanı bulunmaması nedeniyle ispatlanmış olduğunun kabul edilemeyeceği,

ispatlanmayan iş bu vakıaların erkeğe kusur olarak yüklenilmesinin mümkün olmadığı; davalı-karşı davacı kadına kusur olarak yüklenen "evi, eşi ve çocuğuna karşı ilgisiz, sorumsuz tavır ve davranışlarının olduğu" vakıasının ise İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı sadece kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu ve kadın yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu dikkate alındığında mahkemece verilen ikinci kararda kadın aleyhine kusur olarak yüklenemeyeceği ancak her iki tarafın sabit görülen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışları değerlendirildiğinde de boşanmaya sebep olan olaylarda "eşit kusurlu" olduklarının

anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.