Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/3619 K.2025/6532

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Velâyet ve kişisel ilişki düzenlenirken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun üstün yararıdır. Çocuğun üstün yararı belirlenirken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur.

Somut olayda davacı anne vekilince, babanın çocuğa cinsel istismarda bulunduğu iddiası ile kişisel ilişkinin kaldırılması talep edilmiş, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı anne vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı anne vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın yapılan incelemesinde; davaya konu çocuğun 20.08.2015 doğumlu olduğu, tarafların 2017 yılında boşandığı, çocuğun velayetinin davacı anneye verildiği, davalı baba ile kişisel ilişki kurulduğu, davacı annenin babanın çocuğa kişisel ilişki sırasında Nisan 2019 tarihinde cinsel istismarda bulunduğunu iddia ettiği, bu nedenle davalı baba hakkında şikayetçi olduğu, yapılan ilk muayenede çocuğun dış genital bakısında hafif kızarıklık ve ödem mevcut olduğunun tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu'nu Mayıs 2019 tarihli raporunda ise muayenede herhangi bir ekimoz olmadığı ancak çocukta anksiyete belirtilerinin tespit edildiği,

yine Adli Tıp Kurumu'nun Temmuz 2019 tarihli raporunda çocukta anksiyete belirtileri tespit edildiği ancak tespit edilen bu psikiyatrik bulguların iddia edilen cinsel istismar olayı ile ilişkili olup olmadığı hususunda küçüğün yaşı nedeni ile kesin karara varılamadığı tespit edildiği anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sırasında uzmanlardan rapor alınmışsa da; rapor alınan tarihlerde çocuğun yaşının küçük olduğu, idrak çağında olmadığı, temyiz incelemesi sırasında çocuğun artık idrak çağına geldiği görülmüştür.

Bu nedenle; dosya içeriği ve ileri sürülen iddialar da dikkate alınarak Mahkemece psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan Adli Destek görevlisi uzmanlardan, her iki ebeveyn ve çocukla görüşmek suretiyle yeniden inceleme ve rapor istenip; idrak çağında bulunan çocuğun da kişisel ilişki konusundaki görüşü çocuğun ikincil örselenmesini önleyecek şekilde alınıp ve toplanan diğer delillerle birlikte değerlendirilip bir karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.