Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/3983 K.2025/10600

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından reddedilen ziynet alacağı davası ve toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi ve miktarı yönünden; davalı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi, kabul edilen nafaka ve tazminatlar ile reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Davalı erkek vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı kadın vekilinin toptan yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı kadın vekilinin yoksulluk nafakası talebi hakkında 4721 sayılı Kanun'un 176/1 maddesi uyarınca hakimin takdir yetkisi çerçevesinde "toptan ödeme" şeklinde karar verilmesi dosya kapsamına ve kanuna uygun ise de tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre kadın yararına takdir edilen toptan yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece 4721 sayılı Kanun'un "hakkaniyet ilkesi" ile ilgili dördüncü maddesinin de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi usûl ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3.Davacı kadın vekilinin ziynet alacağı davası yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince; ziynet alacağı davası yönünden davacı kadın tanıklarının ziynete ilişkin görgüye dayalı bir bilgilerinin bulunmadığı, beyanlarının kadından duyumdan ibaret olduğu, davalı erkek eşin tanıklarının ise kadının giderken ziynetlerinin üzerinde olduğunu ve yanında giderken götürdüğünü beyan ettikleri gerekçesiyle ziynet alacağına ilişkin davanın reddine karar verildiği, kadınının reddedilen ziynet eşyaları yönünden istinaf talebinde bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ispat edilemeyen ziynet alacağının reddine yönelik verilen karar isabetli olduğu belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup kadın eş tarafından reddedilen ziynet eşyaları yönünden temyiz talebinde bulunulmuştur.

Somut uyuşmazlıkta; davacı kadın ziynet alacağı davasına ilişkin iddialarını dosya kapsamındaki delillerle ispatlayamamıştır. Ne var ki, ıslah dilekçesinde ziynetler hakkındaki iddiaları ile ilgili olarak yemin deliline dayanmıştır. 6100 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrasına göre, uyuşmazlık konusu vakıanın ispatı için yeminden başka delili olduğunu beyan etmiş olan taraf dahi yemin teklif edebilir.

O halde, Mahkemece 6100 sayılı Kanun'un 227 nci vd. maddeleri uyarınca davacı kadına ziynetlerle ilgili iddiaları yönünden diğer tarafa yemin teklif etme hakkının hatırlatılması, karşı tarafın teklif olunan yemini edaya hazır olduğunu bildirmesi halinde, yemin teklif edilen tarafın usulünce yemine davet edilmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, bu hususta eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.