Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/415 K.2025/6984

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili tarafından kusur tespiti, kadının reddedilen tazminat talepleri ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı kadın vekilinin reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı müteveffa erkek tarafından 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak boşanma davası açılmış, yargılama devam ederken davacı erkek 20.04.2021 tarihinde vefat etmiş, evlilik davacı erkeğin ölümü ile son bulmuştur.

Davaya davacı erkeğin mirasçıları tarafından 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kusur tespiti yönünden devam edilmiş, İlk Derece Mahkemesince davacı erkeğin davanın devamı sırasında 20.04.2021 tarihinde ölümü ile evlilik birliği ölümle sona erdiğinden,

konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı kadının, 4721 sayılı Kanun'un 181/2. maddesi uyarınca, boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurunun olmadığının tespitine hükmedilmiş, hüküm davacı erkek mirasçıları tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile davalı kadının, 4721 sayılı Kanun'ur 181/2. maddesi uyarınca, boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Karar davalı kadın vekili tarafından yukarıda belirtilen yönlerden temyiz edilmiştir.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince; davalı kadının, davacı erkeğin hastalığıyla ilgilenmediği tanıklar .. ve ..'in beyanlarıyla sabit olduğu halde bu hususta kadına kusur verilmemesinin hatalı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin kusur tespitine yönelik hükmünün kaldırılarak boşanmaya sebep olan olaylarda kadının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, yapılan yargılama toplanan delillere göre tanık beyanlarının bir kısmının soyut, bir kısmının duyuma dayalı beyanlardan ibaret olduğu,

bir kısım beyanlarda anlatılan vakıalardan sonra evlilik birliğinin devam ettiği bu haliyle yaşananların hoş görü ile karşılandığının kabulü gerektiği, bir kısmının ise sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibaret olduğu, dava tarihinden sonra meydana gelen olayların da bu davada davalıya kusur olarak yüklenemeyeceği anlaşılmaktadır. Bu itibarla davalı kadının boşanmaya sebebiyet verecek kusuru ispat edilememiştir.

Hal böyle iken Bölge Adliye Mahkemesince 4721 sayılı Kanun'un 181/2. maddesi uyarınca, davalı kadının boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurunun olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.