Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/5721 K.2025/11610

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, davanın kabulü, velâyet, erkek aleyhine hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkeğin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince yoksulluk nafakası yönünden "Kararın kesinleşme tarihinden itibaren aylık 1.000,00 TL yoksulluk nafakasının (evlilik süresinin kısa oluşu dikkate alınarak) 5 yıl(60 ay) boyunca her ay davalı tarafından davacı kadına ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine," şeklinde karar verilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince de verilen karara karşı davalı erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 175 inci maddesinin birinci fıkrasına göre, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olan taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında "süresiz" nafaka isteyebilir.

Mahkemece koşullar oluştuğundan kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi yerinde ise de Mahkemece kadın lehine süresiz yoksulluk nafakasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken kanuna aykırı ve tereddüt oluşturacak şekilde süre ile sınırlandırarak hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın ilgili bent yönünden düzeltilerek onanması gerekmiştir.