Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/6872 K.2026/1632

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, nafaka miktarları ve erkek için hükmedilen tazminatlar ile reddedilen tazminat talepleri yönünden; davalı-davacı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi, kadının davasının kabulü ve tedbir nafakaları yönünden temyiz edilmekle yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine göre davalı- davacı erkek vekilinin tüm, davacı-davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesince kadına; yangın olayından sonra eşinin tedavisi ile ilgilenmediği, hastaneye ziyaretine dahi gitmediği, geçerli sebep olmaksızın eşi bakıma muhtaç iken onunla ilgilenmediği, yine müşterek çocuk ...'in bakımına, eğitim ve gözetimine özen göstermediği, bu haliyle de evlilik birliğinin kendisine yüklediği birlikte yaşama ve birbirine yardımcı olma yükümlülüğünü yerine getirmediği, erkeğe ise; kadına şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği vakıaları kusur olarak yüklenmiş, birliğin sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda kadının ağır, erkeğin az kusurlu oldukları kabul edilmiş ise de;

dosyanın yapılan incelenmesinde kadının "erkeğin ortak çocuğun kendisinden olmadığını iddia ederek DNA testi talep ettiği" vakıasına da dayandığı ve yapılan DNA testi sonucu davalı-davacı erkeğin ortak çocuğun babası olduğunun belirlendiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle bu vakıanın erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerekir.

Bu durumda, Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlar ile birlikte değerlendirildiğinde; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken, Bölge Adliye Mahkemesince hatalı değerlendirme sonucu kadının ağır, erkeğin az kusurlu olduğuna karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 174 üncü maddesine göre, boşanma sonucu maddî ve manevî tazminata hükmedilebilmesi için tazminat yükümlüsünün kusurlu, tazminat talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre az kusurlu olması gerekir. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemez. Somut olayda yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere taraflar eşit kusurlu olup somut olayda erkek yararına tazminata hükmedilmesinin yasal koşulları oluşmamıştır. Hal böyle iken, hatalı kusur belirlemesine göre erkek yararına tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.