Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/70 K.2025/827

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen ek karar davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 18.09.2023 tarihli kararı ile "Taraf vekillerince tarafından İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf kanun yoluna müracaat edilmiş ise de. İlk Derece Mahkemesinde davacı-davalı vekili 09.06.2023 tarihli dilekçe ile istinaftan feragat etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 30.03.2023 tarihli ek kararı ile verilen kesin süreye rağmen istinaf harç ve masrafları yatırılmadığından davacı-karşı davalı tarafın istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, ek karar davacı- davalı vekiline 28.06.2023 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı-davacı vekili ise katılma yoluyla istinaf yoluna başvurduğundan HMK'nın 348/2. maddesi uyarınca istinaf yoluna başvuran davacı- davalının bu talebi esasa girilmeden yapılmamış sayıldığından katılma yolu ile başvuranın talebinin de reddi gerekmiştir." gerekçesiyle başvurunun 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 348 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dairemizin 24.09.2024 tarihli ve 2023/9495 Esas, 2024/6324 Karar sayılı ilamıyla kararın onanmasına karar verilmiştir.

Davalı-karşı davacı kadın vekili 01.11.2024 tarihli dilekçesinde; taraflar arasında İstanbul Anadolu 21. Aile Mahkemesinde görülen boşanma davasının istinaf edilmesi sonucu, İstanbul Bölge Adliyesi Mahkemesi 42. Hukuk Dairesince verilen kararın 12.10.2022 tarihinde temyiz edildiğini, Yargıtay’da dava dosyası incelenirken 16.06.2024 tarihinde müvekkilinin eşi ...'nin vefat ettiğini, müvekkilinin vefatı üzerine,

mirasçıları olarak Yargıtay'a davacı-karşı davalı vekili Av. ... tarafından verilen 27.06.2024 tarihli beyan dilekçesi ile müvekkilinin vefatının bildirildiğini ve davanın düşürülmesinin talep edildiğini, ancak Yargıtay'ın 24.09.2024 tarihinde, müvekkilinin vefatına rağmen davaya ilişkin kararını verdiğini, boşanma davası devam ederken eşlerden birinin ölümü halinde davanın düşürülmesi gerektiğini, müvekkilinin vefatından sonra verilen kararın hukuken geçersiz olduğunu, zira dava konusu olan evlilik bağının müvekkilinin vefatı ile zaten sona erdiğini,

Yargıtay'ın müvekkilinin vefatından sonra vermiş olduğu kararın müvekkilinin haklarını ve mirasını olumsuz etkilediğini belirterek, müvekkilinin vefatından sonra verilen kararın iptal edilmesini ve yargılamanın iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 19.11.2024 tarihli ek karar ile davalı-karşı davacı kadının yargılamanın iadesi olarak öne sürdüğü sebebin yargılamanın iadesi sebeplerinden olmadığı, kaldı ki, davacı-karşı davalı erkeğin ölüm tarihinden önce boşanma kararının kesinleştiğini, evliliğin ölümle değil boşanma ile sona erdiğini 4721 sayılı Kanun'un 181/2. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığı gerekçeleriyle esasa girmeksizin davalı-karşı davacı kadın vekilinin yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davalı-davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz istemi; yargılamanın iadesi talebinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde; tarafların boşanmalarına dair İlk Derece Mahkemesince verilen kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği, boşanma kararı kesinleştikten sonra davacı-karşı davalı erkeğin vefat ettiği, temyiz incelemesi sırasında da bu hususun dikkate alındığının karar başlığından dahi anlaşılabildiği, evlilik boşanma ile sona erdikten sonra taraflardan birinin ölümünün yargılamanın iadesi sebebi olmadığı anlaşıldığından yargılamanın iadesi talebinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.