Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/867 K.2025/7673

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından erkeğin boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmiş olup, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasında görülen karşılıklı boşanma davasının İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı -karşı davalı erkek vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince gerekçeli kararın kusur yönünden kendi içinde çelişkili olduğu belirtilerek erkeğin asıl davasının reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, bu yönden yeniden esas hakkında hüküm tesisi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince gönderme kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda erkeğin asıl davasının reddine, kadının karşı davasının ise kabulü ile boşanma ve fer'îlerine karar verilmiştir. Karara karşı her iki taraf vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı -karşı davalı erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile kadının gerçekleşen " ailesinin evlilik birliğine müdahale etmesi ve kadının bu müdahaleye sesiz kalması,

kadının babasının erkeği borç altına sokması sonucu erkeğin yurt dışına gitmesi " vakıaları nedeniyle boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile erkeğin asıl davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, kadının yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddine, kadının karşı davasında verilen ret kararı yönünden ise İlk Derece Mahkemesince verilen 04.11.2022 tarihli ilk kararın kadın tarafından istinaf edilmemesi nedeniyle kesinleştiği belirtilerek karşı dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı -karşı davacı kadın vekili tarafından yukarıda sınırlandırıldığı şekilde temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar " ailesinin evlilik birliğine müdahale etmesi ve kadının bu duruma sessiz kalması, kadının babasının erkeği borç altına sokması sonucu erkeğin yurt dışına gitmesi" vakıaları kadına kusur olarak yüklenmiş ise de dinlenen davacı -karşı davalı erkek tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir.

Kadının ispat edilmiş herhangi bir kusurlu davranışı bulunmamaktadır. Somut olayda davacı -karşı davalı erkeğin boşanma davasının kabulü koşulları oluşmamıştır. Bu itibarla erkeğin asıl boşanma davasının reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.