Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2026/1777 K.2026/2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, davanın kabulü, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep edenin boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceğinin belirlenmesi gerekir.

Yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği gerekçesi ile erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de; toplanan deliller ile dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden erkeğin erkek kuaföründe çalıştığı, kadının ise tekstilde çalıştığı, kadının sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları nazara alındığında kadın ile erkeğin gelirlerinin birbirine yakın ve denk olduğu ve bu haliyle kadının boşanma sebebiyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 175 inci maddesi gereğince boşanma yüzünden yoksulluğa düşme koşulları davacı kadın yararına oluşmamıştır. Öyleyse davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.