KÜNYE
20. Ceza Dairesi 2015/1440 E., 2015/3874 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Ekim 2015
- Mahkeme
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Uyuşturucu madde ticareti yapma
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
Adli sicil kayıtlarında yer alan sabıkaları nedeniyle sanıklar ... ve ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2013/610 - 2014/512 - 2013/841 - 2014/513 ve 2014/166-514 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere: adli arama kararı alınmasını, gerektiren olayda arama kararı alınmadan arama yapılması hukuka aykırıdır. Böyle bir arama sonucu bulunan ve suçun maddi konusunu oluşturan deliller ya da suçun maddi konusu hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş" olacağından, ikrar bulunsa bile Anayasa’nın 38. maddesinin 6. fıkrası ile CMK'nın 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi. 217. maddesinin 2. fıkrası. 230. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca hükme esas alınamaz.
Sanıkların, uyuşturucu madde ticareti yaptıklarına dair haklarında ihbarda bulunulması dolayısıyla CMK'nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde "adli arama kararı" ve "yazılı adli arama emri" alınmadan üzerlerinde ve ellerinde bulunan poşetlerde yapılan aramada, sanıklardan esrarın ele geçirildiği anlaşılmakla, hukuka aykırı arama sonucu ele geçirilen uyuşturucu maddelerin, "suçun maddi konusu" ve “suçun delili" olarak hükme esas, alınamayacağı gözetilerek, somut olayda suçun maddi konusunun bulunmaması nedeniyle suçun unsurları oluşmadığından, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, mahkûmiyet hükmü kurulması,
2-Kabule göre de;
Hükmolunan adli para cezalarının ve yargılama giderlerinin 5083 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile hükümden sonra 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak
belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 20. Ceza Dairesi, E. 2015/1440, K. 2015/3874, 6 Ekim 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama