Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/3983 K.2018/943

2) Cezainfaz kurumuna yasak eşya sokma Hükümler : 1) Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik 2) Ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma suçundan mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kurulan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin temyiz incelemesinde:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas, 2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suç yönünden dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B- Ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

Sanığın, Diyarbakır E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunan ... ... ile açık görüş yapmak amacıyla geldiğinde sanığın sağ ayağının tabanına yapıştırılmış beyaz peçeteye sarılı vaziyette net ağırlığı 11,5 gr gelen esrar maddesinin bulunması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nın 188/3. maddesinde öngörülen uyuşturucu maddeyi başkasına verme ve aynı Kanun'un 297/1. maddesinde düzenlenen cezaevine yasak eşya sokma suçlarını oluşturabileceği,

fikri içtima hükümleri de gözetilerek TCK'nın 188/3. maddesinde öngörülen cezanın süresi bakımından delilleri değerlendirme ve davaya bakma görevinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 12. maddesine göre Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu, bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,