Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/4980 K.2019/4587

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Marmaris 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 25/03/2013 tarihli 2012/343 esas ve 2013/358 sayılı kararı ile sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın duruşmada bildirdiği adresine tebligata çıkarıldığı ancak sanığın adreste tanınmadığından bahisle yapılan tebligatın iade gelmesi üzerine adres araştırması yapılmadan ve mernis adresi tespit edilmeden aynı adrese doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği ve kararın usulsüz olarak kesinleştirildiği anlaşıldığından;

kesinleşmeyen karara ilişkin verilen sonraki karar ve işlemlerin hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu, sanığın 25/07/2014 havale tarihli dilekçesinde temyiz talebinin 25/03/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemiz tarafından da benimsenen 20.03.2012 tarih ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle,