Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/5564 K.2020/857

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanık hakkında, tekerrür oluşturan mahkûmiyetlerinden daha ağır cezayı içeren Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2013 tarih, 2012/306 esas, 2013/388 karar sayılı ilamında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/3-1, 125/4, 43/1-2, 62/1. maddeleri uyarınca hükmolunan ve 05/09/2013 tarihinde kesinleşen 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasına ilişkin hüküm yerine, Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesince 2013/284 esas ve 2014/32 karar sayılı ilamı ile verilen 1 yıl hapis cezasına ilişkin hükmün tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın tekerrüre esas alınan Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2014 tarih, 2013/284 esas ve 2014/32 karar sayılı ilamındaki mahkûmiyeti, TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 165. maddesinde tanımı yapılan suç eşyasının satın alınması

veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış olup; tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının ve sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140. K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür,