Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2018/4525 K.2019/2896

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler Cumhuriyet savcısı, sanık ... ile müdafii, sanık ... ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

A. Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde

Sanık müdafiinin 02.04.2018 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği anlaşılmakta ise de; sanığın mahkemeye verdiği 03.04.2018 havale tarihli dilekçesiyle aldığı cezanın onaylanmasını, herhangi bir müdafii avukat tarafından verilecek itiraz dilekçesinin kabul edilmemesini istemesi karşısında; sanığın bu isteminin temyizden vazgeçme iradesi taşıdığı anlaşılmakla, bu sanıkla ilgili olarak; ... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266. maddesi gereğince, "hükmün incelenmesine yer olmadığı"na karar verilmesi gerekmekteyse de sanığın 10.04.2018 tarihli istinaf mahkemesinin ek kararının kendisine 18.04.2018'de tebliğ edilmesinden sonra 19.04.2018 tarihli dilekçe ile ek kararı temyiz etmesi nedeniyle temyiz istemin REDDİNE,

B. Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde:

... sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkında TCK 43. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik; sanık ...'in, üzerinde ve evinde herhangi bir uyuşturucu madde ele geçmediği, güvenlik güçlerinin kesintisiz takibinin bulunmadığı, telefon görüşmelerinde uyuşturucu madde satışına yönelik konuşmalar olmadığı,bu nedenle mahkumiyete esas alınacak somut delilerin bulunmadığı ve TCK 43. maddesinin uygulanma şartları bulunmadığına yönelik;

sanık ... ve müdafiinin telefon görüşmelerinde uyuşturucu madde satışına yönelik konuşmalar olmadığı, tanıkların mahkeme aşamasında uyuşturucuyu kendisinden almadıklarını beyan ettikleri, kendisinin de uyuşturucu madde kullandığı fakat kimseye satmadığı, bu nedenle hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğini belirtmeleri karşısında, temyiz istemlerinin CMK’nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede,