Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2019/6572 K.2020/1700

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

1-Dosya kapsamına göre; mağdurların gıda zehirlenmesi sonucu hastanede tedavi görmeleri ve şikayette bulunmaları üzerine başlatılan soruşturmada sadece mağdurların beyanlarının alındığı, işletmenin sattığı gıda yönünden TCK'nın 186/1. maddesi kapsamında "kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş veya değiştirilmiş" nitelikte olup olmadığı hususunda uzman kişi ya da kurumlardan rapor aldırılmadığı ve söz konusu ekmek arası dönerden her hangi bir numune alınmadığı da gözetilerek sanığın atılı suçu işlediğini somut bir olgu olarak ortaya koyan, her türlü şüpheden uzak, mahkûmiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141,karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230, 232 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 308/7.maddeleri uyarınca; mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia,

savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun ve kamu davası ile ilgili kurulan mahkumiyet hükmünün dayanaklarının gerekçeleriyle kararda açıklanıp gösterilmesi gerekirken bu ilkelere uyulmadan Fethiye 1. Ceza Mahkemesinin 10/02/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfla ve bu suretle gerekçeden yoksun olarak sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,