Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2019/7076 K.2020/1016

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Dörtyol 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 27/11/2012 tarihli 2012/77 esas ve 2012/291 sayılı kararı ile sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın duruşmada bildirmediği adrese çıkartıldığı ancak adreste tanınmadığından bahisle yapılan tebligatın iade edilmesi üzerine sanığın duruşmada beyan ettiği adrese tebligat çıkartılmadan doğrudan MERNİS adresine çıkartılarak mahalle muhtarına tebliğ edildiği ve kararın usulsüz olarak kesinleştirildiği anlaşıldığından; kesinleşmeyen karara ilişkin verilen sonraki karar ve işlemlerin hukuken geçersiz olduğu ve sanığın 06.07.2015 havale tarihli dilekçesindeki temyiz talebinin 27.11.2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemiz tarafından da benimsenen 20.03.2012 tarih ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle,