Davacı ... Yönetimi, Bostan Köyü sınırları içinde 28 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından 31 parsel numarası altında tesis edilen taşınmazın yörede 22/02/2008 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu sırasında, orman alanı dışında bırakıldığı iddiasıyla, işlemin iptali ile taşınmazın orman olarak Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine, 28 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından 6931 sayılı Kanun kapsamında yapılan orman kadastrosu neticesinde 31 parsel numarası altında tesis edilen 611 ilâ 614 orman sınır noktaları arasındaki orman tahdit sınırının tesbit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle Dairece bozulmuştur.
Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 19/03/2012 gün 2012/3409 E. - 3949 K. sayılı kararında özetle: "Mahkemece; yapılan keşif sonunda dinlenen uzman orman bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın 1951 tarihli hava fotoğrafı ve 1953 tarihli memleket haritasında ve yine 1956 tarihli hava fotoğrafı ve 1960 basım tarihli memleket haritasında üzerinde orman bitki örtüsü bulunmayan açıklık alana isabet ettiğini,
orman sayılmayan yerlerden olduğunu ve mera olarak tescilinin uygun olacağı düşüncesi üzerine mahkemece davanın reddi ile 31 parsel numarası ile tesis edilen 611 ilâ 614 noktaları arasındaki orman tahdit sınırının tesbit gibi tapuya tesciline karar verilmişse de, kurulan hüküm dosyadaki bilgi ve belgeler ile 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesine aykırı düşmektedir. Şöyle ki.
611 ilâ 614 nolu orman sınır noktaları arasında kalan ve orman kadastro sınırları dışında bırakılan 31 numaralı poligon resmî belgelerde 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesinde belirtilen orman içi açıklığı konumunda olduğu gibi Dairece aldırtılan ek raporda 31 numaralı orman içi mera poligonunun yüzölçümünün 6840.03 m2 olduğu saptanmıştır.
Hayatın olağan akışına ve 4342 sayılı Mera Kanunu ölçütlerine göre de orman içinde bulunan 6-7 dönümlük bir alanın hayvan otlatmaya müsait mera konumunda olması hiçbir şekilde olası olmadığı gibi bu yüzölçümündeki bir taşınmazın kadim mera olduğundan da söz edilemez.
Ayrıca; orman içi açıklık ve boşluklar ile orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, kanun gereği orman sayıldığı için, 15.07.2004 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinin (a) ve (j) bentleri gereğince Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması öngörülmüştür. Bu tür yerler zilyetlik yolu ile kazanılamaz ve özel mülk olarak tescil edilemez.
Mahkemece değinilen yönler gözetilerek Orman Yönetiminin davasının kabulü gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi yolunda hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.
Ancak, 31 numaralı orman içi mera poligonu hakkında kadastro tutanağı düzenlenmemiştir.
Tutanak düzenlenmeyen yerde kadastro mahkemesi tescile karar veremez" gereğine değinilmiştir.
Mahkemece, bozma kararına uyuduktan sonra davanın kabulüne, Bostan Köyü sınırları içinde, 611 ilâ 614 OSN ile çevrili P31 nolu orman tahdit parselinin orman sınırı dışında bırakılma işleminin iptaline, orman olarak sınırlandırılmasına ve bu şekilde haritasına işlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından taşınmazın mera olduğu, dava konusu yerin orman olduğuna karar verilmesinin usûl ve kanuna aykırı olduğu gerekçesi ve re'sen gözetilecek nedenlerle temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.
Yörede 3302 sayılı Kanuna göre 16 numaralı Orman Kadastro Komisyonu ve 2008 yılında yapılan orman kadastrosu 2/B madde uygulamasında çekişmeli taşınmaz 611 ilâ 614 orman sınır noktaları arasında 31 numaralı orman içi mera poligonu olarak orman kadastro sınırları dışında bırakılmıştır.
Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 16/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.