Yargıtay 20. Hukuk Dairesi E.2013/378 K.2013/5228

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi ve müdahil Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Orman Yönetimi vekili, .... mevkiindeki 476 parsel sayılı 11780 m² yüzölçümündeki taşınmazın davalı adına tapuya kayıtlı olduğunu, yörede 17/03/2008 tarihinde ilk kez yapılıp ilân edilen orman kadastrosu sırasında, öncesi tamamen orman olan taşınmazın kadastro komisyonu tarafından orman sayılmayarak orman alanı dışında bırakıldığını ileri sürerek, işlemin iptali ile taşınmazın tamamının orman alanı içine alınmasını ve orman olarak Hazine adına tescilini istemiştir. Yargılama sırasında Hazine, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne ve 476 parsel sayılı taşınmaz yönünden 164 nolu Orman Kadastro Komisyon kararının iptali ile orman sınırları içerisine alınmasına karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi vekili tarafından taşınmazın orman olarak Hazine adına tescili gerektiği istemiyle ve davalı ... tarafından esastan temyiz edilmekle Dairenin 14/05/2012 gün ve 2012/2073-7155 sayılı kararı ile “Her nekadar mahkemece, çekişmeli taşınmazın resmi belgelere göre uzman orman bilirkişi tarafından yapılan incelemesinde orman sayılan yerlerden olduğu kabul edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuşsa da,

temyize konu 476 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitine Orman Yönetiminin itirazı üzerine oluşturulan ve kesinleşen hüküm (eski HYUY nin 237. maddesi) HMK'nun 303. maddesi bağlamında davanın tarafları olan Orman Yönetimi ve gerçek kişi yönünden kesin hüküm olduğu ve davanın taraflarını bağlıyacağı düşünülüp değerlendirilmemiştir.

Kural olarak; kesin hüküm, kamu düzenine ilişkin olup; istek olmasa bile, yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen gözetilmesi zorunludur. Kesin hüküm, davanın taraflarını ve halefiyet yolu ile davanın taraflarının akdî ve ırsî haleflerini de bağlar. Kesin hükmün varlığı halinde başkaca delil aranmaksızın aynı taşınmaz ya da taşınmazlara ilişkin sonraki günlü uyuşmazlıkların önceki günlü kesin hükme göre çözümlenmesi zorunludur.

Bu nedenle; Orman Yönetiminin açtığı orman kadastrosuna itiraz davasının (eski HYUY'nın 237. maddesi) HMK'nun 303. maddesi uyarınca kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde davanın kabulü yolunda hüküm kurulmasu usûl ve kanuna aykırıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilâmına uyulduktan sonra, davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş hüküm, davacı, Orman Yönetimi ve müdahil Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna ve 2/B uygulamasına itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede genel arazi kadastrosu 1965 yılında yapılmış sonuçları ilân edilerek kesinleşmiştir. Çekişmeli 476 parsel sayılı taşınmaz 1965 yılında yapılan arazi kadastro çalışmalarında .... adına kadastro tesbiti yapılmış, Orman Yönetiminin yapılan kadastro tesbitine itirazı üzerine ...Tapulama Hakimliğinin 16.11.1967 gün ve 1966/222 E. 1967/190 K. sayılı kararı ile itirazın reddine, tesbit gibi tesciline karar verilerek hüküm kesinleşmiştir. Davalı, taşınmazı 25.04.1974 tarihinde satın almıştır.

Müdahil Hazine tarafından, bozma kararında kesin hüküm olarak belirtilen mahkeme ilâmında Hazinenin taraf olmaması nedeniyle kendilerini bağlamayacağı, Orman Yönetimi tarafından ise çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla hüküm temyiz edilmiştir. Kesin hüküm nedeniyle davanın kabulüne karar verilmesine ilişkin Dairenin bozma kararı müdahil Hazineye tebliğ edilmiş, Hazine tarafından karar düzeltme yoluna başvurulmamış ve mahkemece bozma ilâmına uyulmuştur. Hazine tarafından karar düzeltme yoluna başvurulmamış olması ve mahkemece bozma ilâmına uyulması nedeniyle davacı yararına usûlî kazanılmış hak oluşmuş olup, mahkemece bozma ilâmı doğrultusunda yazılı şekilde hüküm kurulmasında usûl ve kanuna aykırılık bulunmamaktadır.