Kadastro sırasında ... Köyü, 193 ada 6 ve 7 parsel sayılı sırasıyla 13536,08 ve 10510,41 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tarla niteliğiyle, 193 ada 6 parsel davalı ... adına, 193 ada 7 parsel davalı ... adına tespit edilmişlerdir.
Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğu iddiasıyla her bir parsel yönünden ayrı ayrı dava açmıştır.
Mahkemece, 1086 sayılı H.M.U.K.’nun 45. maddesi gereğince davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, 193 ada 6 sayılı parsel yönünden davanın kabulüne, 193 ada 7 parsel yönünden ise davanın reddine ve dava konusu Karaağaç Köyü, 193 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına, 193 ada 7 parsel sayılı taşınmazın ise tespit gibi tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından 193 ada 7 sayılı parsel yönünden, davalı ... tarafından ise 193 ada 6 parsele yönelik olarak temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.
Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 6831 sayılı Kanuna göre yapılıp 21.05.1993 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.
İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 193 ada 6 parsel sayılı taşınmazın üzerinde 108 adet 20 ilâ 60 yaşları arasında ve 1 adet 80 yaşlarında olmak üzere toplam 109 adet Kızılçam ağacı bulunduğu ve taşınmazın bu haliyle eylemli biçimde orman olduğu,
193 ada 7 parsel yönünden ise, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucu çekişmeli 193 ada 7 parsel sayılı taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ve adına tescil kararı verilen davalı gerçek kişi yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu anlaşıldığına göre, yazılı şekilde kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/3. maddesi gereğince yüksek vekâlet ücreti takdir edilmesi doğru değil ise de ve karar tarihinden sonra, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve aynı Kanunun 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü,
henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı gerçek kişiler aleyhine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi karar tarihinden sonra yürürlüğe giren kanun maddesine aykırı ise de, belirtilen bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Bu sebeple; hükmün 4 rakamlı bendinde yer alan "1000.- TL" çıkarılarak bunun yerine "200.-TL" yazılması, yine hükmün yargılama giderlerine ilişkin 4 ve 5 rakamlı bentleri kaldırılarak, yerine “6099 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına ve davacı Hazine yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 30/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.