KÜNYE
20. Hukuk Dairesi 2015/1769 E., 2015/2137 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2015
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ..... Sulh Hukuk ve ..... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:
KARAR
Dava, kısıtlı ...'e vasi olarak atanma istemine ilişkindir.
Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."
..... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin ...../....... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.
..... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlıya ..... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlama kararı verildiği ve vasi atandığı, vesayet makamınca kısıtlının yerleşim yerinin değişikliğine dair bir iznin verildiği konusunda bilgi ve belge bulunmadığı anlaşıldığından kısıtlının yerleşim yerinin artık kısıtlama kararını veren vesayet makamının bulunduğu yer olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.
Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur (TMK m. 21/2). Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez (TMK m. 412/1). Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin vesayet makamının herhangi bir izni bulunmamaktadır. Böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer dışına gitmiş olması veya başka bir yerde oturuyor olması o yeri yetkili kılmaz. Bu nedenle, her ne kadar kısıtlının yerleşim yeri ...../...... ise de; daha önce kısıtlama kararını veren vesayet makamı ..... Sulh Hukuk Mahkemesidir. Bu durumda uyuşmazlığın vesayet makamı olan ..... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekir.
Yargıtay 20. Hukuk Dairesi, E. 2015/1769, K. 2015/2137, 26 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama