Malatya ili, Kuluncak ilçesi, Bicir köyü 135 ada 91 parsel sayılı 1.549.715,23 m² yüzölçümlü taşınmaz, tapuda itirazsız kesinleşen kadastro tespiti sonucu orman vasfıyla Hazine adına kayıtlıdır.
Davacı vekili, taşınmazın altındaki madenin 1974 yılından bu yana işletme imtiyazı sahibi olduklarını belirterek satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir kısmının tapusunun iptali ile müvekkili adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.
Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddi ile Malatya ili, Kuluncak ilçesi, Bicir köyü, 135 ada 91 parsel sayılı taşınmazın 23/11/2012 tarihli fen bilirkişisi Turhan Kandemir'in raporuda (A) harfi gösterilen kırmızı ile taralı 186,504,64 m²'lik kısmının tapu kaydının iptali ile davacı B.. M.. Turizm A.Ş. adına tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine, taşınmazın altında bulunan madenlerin 3213 sayılı Madenî Kanununun 4. maddesi hükmü gereğince Devlete ait oluduğunun tapu kütüğüne şerh verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesine göre 10 yıllık süre içinde açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.
Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede, 26.09.2000-26.10.2000 tarihleri arasında ilân edilen arazi kadastrosu çalışması vardır.
Mahkemece, çekişmeli 135 ada 91 parsel sayılı taşınmazın davacı şirket tarafından 25-30 yıldır nizasız, fasılasız hafriyat malzemeleri ile maden atığı olan pasa dökülerek kullanıldığı ve davacı şirket lehine zilyetlik şartlarının oluştuğu kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Bir yerin kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilebilmesi için o taşınmaz üzerinde aralıksız, çekişmesiz ve ekonomik amaca uygun bir biçimde malik sıfatıyla zilyetliğinin sürdürülmesi ve 20 yıllık kazanma süresinin dolmuş bulunması gerekir. Somut olayda; davacı şirketin, dava konusu taşınmazdan 25-30 yıldır hafriyat malzemeleri ile maden atığı olan pasa dökmek sureti ile tasarruf ettiği anlaşılmaktadır.
Ancak, taşınmaz üzerine hafriyat malzemesi ve pasa dökmek suretiyle sürdürülen zilyetlik, iktisap bakımından yeterli ve ekonomik amaca uygun bir tasarruf şekli değildir. Ayrıca; maden ruhsatı almak sureti ile toprak altında maden aranması arz üzerinde zilyetlik anlamına gelmez.
Bu suretle, 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde düzenlenen zilyetlikle kazanma koşullarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla, mahkemece davanın reddi yerine, kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 10/12/2015 günü oy birliği ile karar verildi.