Davacı vekili, ortak gider alacağının tahsili için yapılan takibe itirazın iptalini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinde kapatılan Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 31.03.2014 tarih ve 2014/2113-2014/5781 E.K. sayılı kararı ile “dava konusu sitenin iki ayrı parsel üzerinde kurulu olduğu fakat toplu yapı yönetimine geçilmediği bu nedenle parsellerin her birinde ayrı ayrı kat mülkiyeti hükümlerinin uygulanması imkanının mevcut olduğu ve bu nedenle uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Kanunu hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerektiği,
buna göre mahkemece davaya bakılıp tüm deliller toplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yerinde bulunmayan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden” bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma kararına karşı direnme kararı verilmiş, mahkemece verilen direnme kararının temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.12.2015 tarih ve 2015/18-3128 - 2015/2919 E.K. sayılı kararı ile “usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı ve gerekçeli kararın hüküm kısmı usul ve kanuna uygun olmadığı” gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiş,
mahkemece yapılan yargılama sonrası bozma kararına karşı direnme kararı verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkeme kararı davacı vekiline 06.09.2016 tarihinde tebliğ edilmiş olup, temyiz harcı 16.09.2016 tarihinde yatırılmış ve temyiz dilekçesi de 16.09.2016 tarihinde verilmiştir. Bu durumda HUMK'nın 437. maddesi hükmünde öngörülen 8 günlük temyiz süresi geçmiş bulunduğundan, 1.6.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca temyiz isteminin süreden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.