Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/10264 K.2017/1735

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yakalanma tarihi olan 14.04.2009 olarak gösterilmesi gerekirken sehven müştekinin evinde 06.08.2008 tarihinde yapılan hırsızlık suçu tarihinin yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

1-) Sanık ...’in başkalarına ait kimlik bilgilerini kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde;

Müşteki tarafından verilen 02.12.2009 tarihli şikayet dilekçesi üzerine yaptırılan parmak izi incelemesi sonucunda hazırlanan 05.12.2009 tarihli ekspertiz raporu uyarınca sanığın gerçek kimlik bilgileri anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

a-) Tüm dosya kapsamına göre, sanığın aynı mağdura yönelik olarak daha önce işlemiş olduğu bir başka suç nedeniyle müştekinin kimlik bilgileriyle parmak izlerinin alındığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında aynı müştekiye yönelik soruşturma ve davaların tespitine çalışılması, derdest kamu davası var ise birleştirme hususunun düşünülmesi, mümkün değilse dosyalardaki ilgili belgelerin onaylı suretlerinin bu dosya içine alınarak suç ve iddianame tarihlerinin belirlenmesi iddianame tarihi itibari ile hukuki kesinti oluşacağı gözetilerek, hukuki kesinti olup olmadığı ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasından sonra, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-) Sanık hakkında adli para cezasına hükmolunmasına karşın, TCK'nm 53/1’de düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nm 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-) Sanık ...’in resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde ise;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

a-) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği cihetle; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan suça konu sahte nüfus cüzdanı aslının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatıcı nitelikte olup olmadığının kararda tartışılması ve denetime imkan verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve Uygulamaya göre de;

b-) 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK.nun 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.07.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106.maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan -20,00 TL dahil- az olması halinde, bu giderin Devlet Hâzinesine yüklenmesine karar verilir” şeklindeki hüküm dikkate alınmadan, toplam 18,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi, yasaya aykırı,

c-) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,