Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/2012 K.2015/2279

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümle ilgili olarak;

İddianamedeki sevk ve anlatım muhtarlıktan "zayi belgesi almak" eylemini kapsamadığından tebliğnamedeki TCK'nun 43. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık hakkında verilen cezanın TCK'nun 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken, en ağır cezanın tekerrüre esas alınması gerektiği düşünülmeden daha az cezayı içeren mahkumiyet hükmünün esas alınması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasındaki resmi belgede sahtecilik suçunda tekerrüre esas alınan sabıka kaydının “... Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/465 Esas, 2005/311 Karar sayılı ilamı” ilamı olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Başkasına ait kimlik ya da kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan kurulan hükümle ilgili olarak;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre, Cumhuriyet savcısının diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine;

Ancak:

1- Sanığın iftirasından dönmeyip, parmak izi incelemesi tespitinden sonra gerçek kimliğini açıklamak zorunda kalması karşısında TCK'nun 269. maddesindeki koşullar oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilerek eksik ceza tayini,

2- Sanık hakkında verilen cezanın TCK'nun 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken, en ağır cezanın tekerrüre esas alınması gerektiği düşünülmeden daha az cezayı içeren mahkumiyet hükmünün esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,