Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/3280 K.2015/5142

Sanık hakkında, aralarındaki borç ilişkisi nedeniyle, (temyize gelmeyen diğer sanık ve aynı zamanda) babası olan D..

A..'ın borçlu olarak yer aldığı iki adet bonoyu kendisinin babası adı altına cirolayarak katılana vermesinden dolayı resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması talebiyle açılan davada, sanığın savunmalarında katılandan aldıkları borca karşılık olarak suça konu iki adet bonoyu babası adına imzalayıp katılana verdiğini, o dönemde babasının ameliyat olması nedeniyle işleri takip edemediği için babası adına imzayı kendisinin attığını belirtmesi, temyize gelmeyen diğer sanık D..

A..'ın ise kendisinin hastanede olduğu sırada katılana ait borcuma karşılık oğlunun bonoları adına imzalayıp katılana verdiğini, o dönemde oğluna vekaletname verdiği için kendisi adına imza atmış olabileceğini söylemesi, gerek sanığın gerek babasının aşamalardaki beyanlarında katılan ile ticari ilişkiyi ve senetteki imzayı inkar etmemeleri, temyize gelmeyen sanık D.. A.., hakkında yürütülen icra takibi açısından imza inkarında bulunmuş olsa da.

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 21.03.2011 tarihli kararı ile borçlu-davacının C.Savcılığı ifadesindeki beyanının borç ikrarı niteliğinde olduğu belirtilerek itirazın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına, davanın yeniden esasa kaydı ile 28.10.2011 tarihinde davanın ve tazminat talebinin reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın katılana zarar verme bilinci veya suç işleme kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli delilin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılıp değerlendirilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi;