Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/3444 K.2015/5178

16.03.2011 tarih ve 2011/17209 esas sayılı iddianameyle sanığın ayrıca kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak suçundan 5237 sayılı TCK'nun 191/1 maddesi gereğince cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığından bu suç yönüyle mahallinde zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I- Sanığın "başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın, temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanığın "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, dosyada fotokopisi bulunan sahteciliğe konu nüfus cüzdanı aslının duruşmaya getirtilip, dosya arasına alınıp incelenmek suretiyle, özellikleri tutanağa geçirilerek yasal unsurları taşıyıp taşımadığı, iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılıp tartışılmadan ve belge aslı denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulundurulmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de ;

a-5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların içtimaına ilişkin bir hüküm bulunmadığı ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99. maddesinde kesinleşen hükümlerle ilgili “...hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar” hükmü gereğince her bir suç bakımından ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,