Yargıtay 21. Ceza Dairesi E.2015/4425 K.2015/5620

09.04.2010 tarihli Kriminal rapor içeriğine göre; suça konu belgeler ve plakalar üzerinde yapılan sahteciliğin ilk nazarda ve kolaylıkla fakedilemeyecek nitelikte olup iğfal kabiliyetini haiz olduğu, polis memurlarının ise bu tip belgeleri kontrol ve denetim ile ilgili görevli kişiler olup aldatıcılığın bu kişilerce tespit edilmesinin görevleri gereği olduğu asıl olanın iyiniyetli kişilere karşı ise iğfal kabiliyetinin mevcudiyeti olduğundan; mahkemenin bilirkişi raporu doğrultusunda ve vicdani kanaate ulaşarak vermiş olduğu mahkumiyet hükmünde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

1- 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suça konu sahte plakalar ile belgelerin akıbeti ile aracın müsaderesi hakkında karar verilmemiş olması,

Yasaya aykırı ise de.

Anayasa Mahkemesinin TCK.nın 53.maddesine ilişkin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunlulukta nazara alınarak hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine “ 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilerek uygulanmasına” ve hüküm fıkrasına “Adli emanette kayıtlı olan suça konu sahte belgeler ile plakaların dosyada delil olarak saklanmasına,