Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2006/12442 K.2006/17139

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde 01.03.1976-15.04.1998 tarihleri arasında sigortalı olarak çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre,davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2- Davacı, davalıya ait süt işleme ve peynir fabrikasında 1.3.1976-15.4.1998 yılları arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tespitini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır. Somut olayda davacının, işyerindeki çalışmaları 1.5.1983,12.3.1985 ve 15.4.1989 tarihli işe giriş bildirgelerine; aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kısmi ve kesintili olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir.

Davanın yasal dayanağı belirgin olarak 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir. Anılan maddede; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar çalıştıklarını, hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilecekleri öngörülmüştür.

Somut olayda davacının davalı işyerine 1.5.1983 tarihinde ilk defa işe girdiğine ilişkin sigortalı işe giriş bildirgesi nedeniyle işe girişinin 1.5.1983 tarihi olduğu ve çalışmaların da bu tarihten itibaren başladığı anlaşılmaktadır.

1.3.1976-1.5.1983 ve hizmet cetvelindeki çıkış-giriş tarihleri arasındaki süre çalışmanın sona erdiği tarih olan 15.4.1998 tarihi ve dava tarihi olan 22.10.2004 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesi gereğince hak düşürücü süreye uğradığından Mahkemece, bu sürelere ilişkin talebin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Diğer yandan davacının 5.7.1983-5.3.1985 tarihleri arasında askerlik yaptığı ve bu sürede davalıya ait işyerinde fiilen çalışmadığı ortadadır. Mahkemece davacının bu dönemde de çalıştığının tespitine karar verilmesi de kabul şekli bakımından hatalı olup bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.