Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2006/3819 K.2006/16811

Davacı, davalı kuruma borcu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava niteliği itibariyle; davacı şirketin davalı kuruma borcu olmadığının tesbitine ilişkindir.

Mahkemece; davacının borçludan kiraladığı taşınmazı devir aldığından borcu olmadığının tesbitine karar verilmiş ise de varılan sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Davacı; borçlu şirkete ait işyeri fabrikayı 27.02.2003 tarihinde satın aldığını ileri sürmektedir. Borcun doğumu ve hacizlerin başladığı tarihlerden sonra yapılan bu satışın alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik danışıklı işyeri devri niteliğinde bulunduğu açıktır. Nitekim; bu satıştan sonra da borçluya aynı adreste ödeme emirleri tebliğ edilmeye devam edilmiş, hacizler yapılmış ve herhangi bir itiraz ileri sürülmemiştir. Bu durumda; danışıklı islemlerin davalı alacaklı kurum yönünden bağlayıcılığı olmayacağı tartışmasızdır.

Öte yandan; fabrika işyerinin devrinin danışıklı olmadığı düşünülse dahi 506 sayılı Yasa'nın 82. maddesi uyarınca; işyerini devir olan yeni işveren prim borçlarından eski işverenle birlikte müteselsilen sorumludur.

Mahkemece tüm bu maddi ve hukuki olgular dikkate alındığında; davacının, menfi tesbit davasının reddi gerekirken; aksi düşüncelerle kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.