Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/2824 K.2008/312

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.7.1978-20.05.1980 tarihleri arasında geçen sigortalı çalışmalarının tesbitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

Dava, 01.07.1978-20.05.1980 tarihleri arasında davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen hizmetlerin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01.07.1978 tarihinde Çoğulhan Belediyesi’nde bir gün süre ile çalıştığının tesbitine, fazlaya ilişkin talebin ise reddine karar verilmiştir.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında, çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Somut olayda, davacıya ait 01.07.1978 tarihli işe giriş bildirgesinin Kurum kayıtlarına intikal ettirildiği tartışmasızdır.

Bunun dışında, mahkemece, davalılardan işverene müzekkere yazılarak davacının çalışmasına ilişkin kayıt ve belgeler istenmiş, davalılardan Çoğulhan Belediye Başkanlığı 24.06.2004 tarihli cevabi yazısında, gerek belediye arşivlerinde, gerekse 20.05.2004 tarihinde internetden Sosyal Sigortalar Kurumu sitesinde yapılan araştırmalar neticesinde belediyelerine ait 1.5221.006327.46.02 nolu işyerlerinde davacı Z.

T.in sigortalı çalıştığına dair herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanmadığını bildirmiş ve not olarak da 1980 yılında belediyelerine ait evrakların Afşin Belediyesi’ne götürüldüğünü, tekrar iade edilmediğini, 1980 yılından önceki evrakların belediyeleri arşivinde bulunmadığını belirtmiştir.

Bu kez, mahkemece, Afşin Belediye Başkanlığı’na müzekkere yazılarak, davacının çalışmasına ilişkin kayıt ve belgeler sorulmuş, Afşin Belediye Başkanlığı’nın 09.07.2004 tarihli cevabi yazısında, belediyeleri yazı işleri müdürlüğü özlük kayıtlarında ve hesap işleri müdürlüğü muhasebe kayıtları üzerinde yapılan geniş kapsamlı araştırmalar neticesinde davacı M.oğlu Z.

T.’in belediyelerinde hiçbir dönemde işe başlamadığının, istihdam edilmediğinin ve adı geçen şahıs hakkında hiçbir kayıt, belge veya dosyanın bulunmadığının tespit edildiği, 1980 yılında Z. T.’e ait belediye evraklarının belediyelerine verildiğine dair de hiçbir bilgi ve belgeye rastlanmadığı bildirilmiştir.

Mahkemece, davalı belediyeye ait 1980 yılından önceki evrakların neden bulunamadığı hususu gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır. Bir kamu kuruluşunda belli tarihten önceki evrakların tümünün yok olması dikkat çekicidir. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, davacının, dava konusu çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşu kayıt ve ücret bordrolarından saptamaya çalışmak, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini araştırmak, giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür gibi yetkili kişilerini dinleyerek bir sonuca ulaşmak gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar vermek usul ve yasaya aykırıdır.

Kabule göre de, yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davalılar yararına ayrı ayrı 350,00.-YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara ödenmesine karar verilmiştir. Oysa, 04.12.2004 tarih ve 25660 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3/2. maddesi gereğince, ret sebebi ortak olan davalılar vekili yararına tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili yararına ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur. Hal böyle olunca, her iki davalı yararına da tek avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın iki davalı için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmedilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının ve davalılardan Sosyal Sigortalar Kurumu’nun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.