Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/5798 K.2008/3294

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15.12.1999-29.3.2004 tarihleri arasında geçen ve Kuruma eksik bildirilen 16 günlük sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2-Dava, davacının davalı işyerinde 2004 yılı 1. dönmede geçen 89 günlük çalışmasından Kuruma bildirilmeyen 16 günlük çalışmanın tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir

Bu tür hizmet tesbitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi icabettiği, Yargıtayın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Somut olayda davacının davalı işyerinde 15.12.1999 tarihinde işe girdiğine dair giriş bildirgesinin Kuruma süresinde verildiği ve 15.12.1999-29.3.2004 tarihleri arasındaki davalı işyerinde geçen çalışmalarının tam olarak Kuruma bildirildiği görülmüştür.

Davalı ... işyerinden Kuruma yapılan bildirimler her ayın 15 den diğer ayın 15’ne aylık 30 gün olarak bildirildiği hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır. Buna göre uyuşmazlık dönemi olan 2004 yılı 1. dönmedeki çalışmaların 15.1.2004-29.3.2004 tarihleri arası olarak değerlendirilerek, bu tarihler arasında 75 tam gün üzerinden hesap edilmesi gerekecektir.

Bu durumda davacının hizmet cetveline göre bu tarihler arasında Kuruma yapılan bildirimler 73 gün olup 2 gün eksik bildirim yapıldığı halde mahkemece bilirkişinin yetersiz raporuna dayanılarak 16 günün tespitine hükmolunması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.