Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/7705 K.2008/823

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davacılar ile davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacıların tüm, davalılardan ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine, 2-Dava, iş kazası sonucu ölüm halinde hak sahiplerinin uğramış olduğu zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesine göre genel bütçeye dahil idarelerin anılan yasanın 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan bağışıktır.. Harç yatırmaksızın dava açan genel bütçeye dahil idareler, davayı kaybedecekler olursa, yasa uyarınca kendilerinden harç alınmamasına rağmen, davayı kazanmaları halinde önceden alınmamış olan harcın karşı taraftan tahsiline mahkemece karar verilir.

Harç yatırarak genel bütçeye dahil idareler aleyhine dava açan gerçek veya tüzel kişilerin, davayı kaybetmeleri halinde de bu harca katlanmaları doğaldır. Ancak, bu kişiler davayı kazanacak olurlarsa, genel bütçeye dahil idarelerin işlemleri harçtan müstesna olduğu için önceden yatırmış oldukları harcın bu kişilere iadesine karar vermek gerekir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.11.1985 gün ve 5/538-95 sayılı kararı da aynı esasları içermektedir.

Somut olayda, tazminat davasının kısmen kabulüne karar verildiğine göre, davacılar tarafından yatırılan harçların istek halinde kendilerine iadesine karar verilmesi gerekirken davalı idarenin harçtan sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince, hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.