Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2007/7765 K.2008/4573

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.01.1995-30.11.1998 tarihleri arasında geçen sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine, 2-Dava, davacının 01.01.1995-30.11.1998 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece,davanın kısmen kabulüyle davacının 1.4.1998-1.7.1998 tarihleri arasında 30 gün, 1.7.1998-1.10.1998 tarihleri arasında 30 gün, 1.10.1998-30.11.1998 tarihleri arasında 60 gün süreyle davalıya ait işyerinde çalıştığının tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının sigortalı hizmet cetveline göre 01.04.1998-30.06.1998 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının Kuruma tam bildirildiği, 01.12.1998 tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğu halde bu girişinin hizmet cetvelinde görünmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının işe giriş bildirgesine dayanılarak 01.04.1998 tarihinden itibaren talebi de dikkate alınarak 30.11.1998 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığının kabulüne karar verilmesi doğru ise de, sigortalı hizmet cetvelinde görünen ve Kuruma bildirilen 01.04.1998-30.06.1998 tarihleri arasındaki çalışmalarının hukuki yarar bulunmadığı halde yeniden tesbitine karar verilmesi ve 01.07.1998-01.10.1998 tarihleri arasındaki süre 90 gün olduğu halde maddi hata sonucu eksik bildirilen 30 günlük çalışmanın tespitine karar verilmesi davanın kısmen kabulüne karar verildiğine göre,

davalılar yararına avukatlık ücretine hükmolunmaması ve yargılama giderlerinin kabul ve red oranında bölüştürülmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.