Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2008/11252 K.2009/9937

Davacı,10.4.1982-30.10.1985 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20.4.1982-30.10.1985 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun ve tahsis talep tarihi itibariyle yaşlılık aylığını hak kazandığının tespitiyle, ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının 20.4.1982-30.10.1985 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun ve 1.5.2007 tarihi itibariyle yaşlılık aylığını hak kazandığının tespitine, ödenmeyen aylıkların aylar itibariyle işleyen yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Her dava açıldığı tarihteki durumuna göre karara bağlanır.Davacı ancak dava açıldığı tarihte var olan (o tarihe kadar gerçekleşmiş olan) alacağının hüküm altına alınmasını isteyebilir.

Somut olayda davacı 30.4.2007 tarihinde aylık tahsis talebinde bulunmuş olmakla 1.5.2007 tarihi itibariyle aylık bağlanacağından dava da 15.5.2007 tarihinde açıldığından davacı ancak 1.5.2007-15.5.2007 tarihi arasında ki hakettiği aylığı talep edebilecektir.Öte yandan davacı dava dilekçesinde biriken aylıklar için faiz isteminde bulunurken ödenmeyen aylar için ödeme tarihlerinden itibaren faiz isteminde bulunmadığı halde mahkemece bu yönde bir istem var gibi değerlendirme yapılarak dava tarihi yerine talep aşılarak ödenmeyen aylıkların aylar itibariyle işleyen faizine hükmedilmesi de mahkemenin kabul şekli bakımından hatalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.